احساس تنهائی عجیبی می کنم.انگار که در دورترین نقطه
دنیا در تاریکی و عزلت مرگباری حبس شده ام هیچ دوستی .هیچ همدمی .هیچ هم صحبتی .
زمانی به داشتن بهترین دوستان شهره بودم .همیشه با غرور و افتخار به خودم می
بالیدم که خداوند مهربان دوستان گل و خوبی رو به من داده.اما الان در این برهه از زندگیم
تنهائی رو با تمام وجود و با گوشت و پوست و خون حس می کنم.
مدتهاست که با کسی حرف نزدم و هیچ درد دلی نکردم .به
غیر از خودم وخدای مهربانم که اونم به تازگی دوست خوبی برام نبوده.چون فقط و فقط
گوش می ده گاهی با خودم می پرسم اصلا هستش ؟منو می بینه ؟منو می شنوه؟
گاهی مواقع انسانها به یک جفت گوش شنوا و قابل
اطمینان احتیاج دارند .یک جفت گوش مطمئن که تو بشینی و از تمام دلت و غصه ات
براشون حرف بزنی ولی اکثر مواقع هم احتیاج داری که کسی باشه یکی باشه که مهربانانه
به حرفات گوش بده .بذاره با خیال راحت اروم اروم گریه کنی .تو رو در بغل بگیره و
با حرفای قشنگش بهت آمید وارزو بده و شارجت کنه واسه ادامه راه.
و من اکنون هیچ کسی رو ندارم.سالیان سال سعی کردم که
یک جفت گوش باشم .گوشهای مطمئن و یک زبان باشم زبانی محکم و قفل برای دوستان و
گرم و مهربان و خیر خواهانه برای مشگلاتشون.
همیشه تمام سعیم همین بوده که به دوستانم عشق و محبت
بدم و هر جوری که بتونم کمکشون کنم و راهنمائیشون کنم.راه را بهشون نشون بدم و
یاریشون کنم تا غم هاشون رو فراموش کنند و زیبائی های دنیا و زندگیشون رو ببینند.
مدتهاست که احساس می کنم چقدر از همه دور شدم.چقدر
تنهام.چقدر آدمها عوض شدند .چقدر همه غیر قابل اعتماد هستند.چقدر همه مشتاقند تا
تمامی مسائل زندگیتو تفتیش کنند و پشت پائی بهت بزنند و برند برای گزافه گوئی .
همه ماها دوستانی داریم که قابل اعتماد هستند.تمامی
خصوصیات واخلاقیات ما رو می شناسند .گاها با ما بزرگ شدند و در شادی و سختی در
کنار ما بودند همانطورکه ما باهاشون بودیم.اسراری از ما و زندگیمون می دونند که
پدر و مادر و خانواده ها مون از اونها بی خبرند.وقتی از دست خانواده هامون ناراحت می
شیم.وقتی فکر می کنیم کسی ما رو درک نمی کنه و نمی فهمه .وقتی از کسی ضربه ای می
خوریم وقتی از اطرافیانمون بدی و ظلم می بینیم واسه اونها درددل می کنیم و سبک می
شیم.این اونها هستند که بهشون پناه می بریم و سفره دلمون رو پیششون پهن می کنیم و
خالی می شیم.وقتی که خیلی شادیم و خوشحالیم.وقتی که موفقیتی رو کسب می کنیم .وقتی
که چیزی رو می خریم هر چند کوچک .وقتی به سفری می ریم هر چند خیلی دور دوباره بر
می گریم پیششون و شادیهامون رو و داشته هامون رو باهاشون شریک می شیم.
وقتی که در گذر زندگی و بزرگ شدن وتجربه اندوختن بودم
همیشه فکر می کردم از دوست خوب آدم هیچ وقت ضربه نمی خوره.همیشه با خودم می گفتم
خدایا شکرت که دوستان خوبی هستند توی زندگی که می شه بهشون اعتماد کرد .می شه
روشون حساب کرد و سختی ها رو و شادی ها رو در کنار اونها و با اونها گذروند.
به همین دلیل خودم هم همیشه سعی کردم دوست خوبی
باشم.درک کنم.بفهمم.قضاوتم بیجا نباشه و همیشه مایه تسکین و آرامش دوستانم
باشم.اما به تازگی دلم خیلی شکسته آروم آروم مدتیه که فهمیدم هیچ دوستی ندارم.و
این ادراک سختترین چیزیه که بهش رسیدم .مثل تمام تجربه های سختی که به تازگی و در
گذر مهاجرت پیدا کردم.حقیقت تلخ دیگه ای که دلمو خیلی سوزونده وشکونده.
نمی خوام از دوستای گلم گله کنم.هنوز تمامی دوستانم
رو دوست دارم چون هر کدومشون رو سالهاست که می شناسم و بهشون فکر کردم و
دوستشون داشتم روز ها و لحظات تکرار نا پذیری ر وباهاشون بودم و داشتم .اما دیگه
می ترسم بهشون اعتماد کنم و این احساس وحشتناکیه که دارم و حقیقت تلخیه.
زندگی خیلی بد و نامرده.اونقدر مشگلات در سرزمینی که
من دارم زندگی می کنم زیاده که روی همه چیز تاثیر گذاشته.تاثیر بسیار بد و چندش
آور و گاها وحشت انگیز .
انسانیت .شعور . مهربانی برای همیشه رفته و در واقع
تحت تاثیر مسائلی مثل منافع شخصی و پول و راحت طلبی و بد جنسگی و بد ذاتی قرار
گرفته.
((شاید کسی از دوستان بیاد وبگه داری منفی نگاه می
کنی و همه جا همین رنگه اما من فقط تجربه زندگی در سرزمین مادریم رو دارم و دانش و
اطلاعاتم از جاهای دیگه بر مبنای چندین سفر توریستی و تفریحی و گفته های متضاد و
ضدو نقیص دوستان هست پس نمی تونم در مورد جاهای دیگه نظری داشته باشم))
همیشه از بزرگتر ها می شنیدم که چقد زندگی بد و
نامرده .چقدر آدمها زود عوض می شند و خودشونو می بازند.نمی شه به هیچ کس اعتماد
کرد .با خودم می گفتم نه.واسه من اینطور نیست.من اجازه نمی دم که اینطور بشه.اما
حالا می بینم که یک سری موارد از اختیار و اراده ماها خارجه و در حد توان ما نیست
ضر به های زیادی توی زندگیم خوردم از خانواده .از
فامیل .از دوست .از همسایه واز همکار همه به خاطر ساده بودنم و داشتن قلبی
رئوف و رقیق بوده .به خاطر اینکه ذره ای بدجنسگی در وجودم نیست و همیشه فکر می
کنم همه مثل خودم یکرو و صادق هستند.بار ها بعد از ضربه کمر شکن .بلند می
شدم و به خودم قول می دادم بیشتر چشم بگشایم و محتاط تر قدم بردارم .اما انگار
بیشتر طلسم می شوم.گوئی این احتیاط بیش از اندازه در تلاش برای ضربه نا پذیر شدن حساس
ترم نموده.باز هم کم می اورم . باز هم می شکنم.
شناختن افراد برایم سخت و دشوار شده.حتی از سایه خودم
هم می ترسم.حتی در آئینه هم با خودم درد دل نمی کنم .گوئی می ترسم از عالم غیب ضر
به ای بر پس سرم فرود آید.
گاهی از خودم بدم می اید اینکه چقدر باید با روزگار
عوض شوی و به رنگ آن در آئی هر چند که نهایتا نمی توانیم اصل و ذات خود را عوض
کنیم.چون نمی خواهیم به پای بدی و بد نهادی دیگران برسیم.
دچار ترس و وحشت عجیبی شدم وفوبیای انسان گریزانه ای
پیدا کرده ام به همه چیز و همه کس.در پس هر حرف و سخنی اعتماد و حس دوستانه ای را
نمی یابم.چقدر روابط دستخوش تغییرات زشت و چندش اوری شده .به راستی دنیا همیشه رو
به زوال و بدی بوده و یا هم اکنون برای ما مردم این نقطه از دنیا اینگونه است و یا
اینکه اینها خاصیت و ارمغان بزرگ شدن است ؟شاید هم پرده های حقیقت تلخ دنیوی است
که از روی چشمان ساده لوح و زود انگار ما به کناری کشیده می شود.
هر لبخندی به نشانه دوستی فقظ تزویری است برای نزدیک
شدن به تو .استنتاق تمامی اخلاقیات و مسائل ریز و درشت زندگیت.داشته ها و نداشته
هایت.حلاجی تمامی رفتار ها و منش های زندگیت خواسته یا نا خواسته .تحمیل شده و یا
نا شده.سو استفاده محض از تو .اندکی به بازیچه گرفتنت و بعد رها کردنت بی ادبانه و
نا محترمانه.رها کردنی که با فرق سر به زمین سخت و صفت سیمانی بر می خوری و سرت و
دلت هزاران هزار تکه می شود, بعد ها بند خورده و دردناک .مثل جای زخمی که برای همیشه باقی
خواهد ماند و خاطره تلخ و دردناکش.
از دوستانم گله دارم.به اندازه دنیا و چقدر خوشحالم
که هیچ کدام وبم را نمی خوانند و باز خوشحالم که به این قسمت زندگیم هرگز پا
نگذاشتند.شاید این هم نوعی بدجنسگی من بوده و یا شاید هم دورنگری و عقلانیتم را در
گذر اعتماد های بی جا نشان می دهد.
هر چه که هست ناراحتم.از خودم.از دوستانم و از این
تفکرات مالیخولیائی پیش آمده.
من حتی بیشتر از پدر و مادرم به آنها اعتماد
داشته ام چون عده ای معدود هستند و انتخاب شده با دقت .دوستانی که بیشتر از بیست
سال است که آنها را می شناسم و هم اکنون در یافته ام که چقدر تغییر نموده اند.شاید
هم من عوض شده ام و یا شاید آنها همینگونه بوده اند این من بودم که به طرز سادگی
وصف ناپذیری به آنها ایمان داشته ام
.
نمی دانم .نمی دانم.گاهی با خود می گویم شاید مسائل پیش
آمده در زندگیم باعث شده که به این دیدگاه برسم .شاید خسته ام .شاید یک تغییر بزرگ
همه چیز را خوب کند.اما وقتی به دوستی که ده سال است که می شناسیش وبا همه وجود دوستش
داری .شبها در پس پهنان و تاریک خلوتت برایش اشگ می ریزی و دعا می کنی .پیش همه از
معرفتش و از فهمش و از کمالاتش و از صبوریش در مصائب داد سخن در می دهی با افتخار
.زنگ می زنی و بعد دقیقه ها متوجه می شوی که فقط سوال پیچت کرده تا تمامی ابهاماتش
در مورد تو و همسرت و کارت و زندگیت و رفتنت و نرفتنت و خانواده ات بر طرف شود و
وقتی به خودت می آئی که می بینی چقدر ابلهانه همچون بیماری در برابر دکتر تمامی
سوالاتش و یا بهتر بگویم استنتاقاتش را بی ریا و دقیق ودرست پاسخ گقته ای و از همه
وحشتناکتر که او با زیرکی و مهارت خاصی حتا در جواب سوالی که خیر خواهانه از او
پرسیده ای که ایا امتحان ایلتست را ثبت نام کردی یا نه حتی یک آری و یا نه به تو نگفته؟
چه حسی پیدا می کنی ؟
گوئی این من نبودم که با دلسوزی تماس گرفته بودم در
یک فرصت مناسب و وقت گذاشته بودم تا او را کاملا و بدون نقص در مورد امتحان
و نحوه بر گذاری آزمون .منابع و کتابها وغیره وغیره راهنمائی کنم.
برای آنی به خودم آمدم چقدر احساس حماقت بهم دست داده
بود .دقیقه ها بود که من همچون متهمی به او جواب می دادم و وقتی خوب فکر
کردم به من هیچ حرفی نزده بود .حتی چندین بار گفته بود دلم
نمی خواهد در این مورد حرفی بزنم!!!
هرگز آدم فضولی نبودم.هیچ وقت از کسی در مورد زندگیش
سوال نکردم و کنجکاوی نکرده ام در مورد مسائل هیچ کسی .اما مثلا دوستی که
تمام مسائل زندگیت را می دونه و باهات تماس داره.از وقتی تو واسه رفتن اقدام کردی اونم این تصمیم رو گرفته و برای رفتن ازت
کمک می گیره و از شما مشاوره می گیره ازش نمی پرسی کارات تا کجا پیش رفته؟زبانت رو چیکار
کردی ؟و یا غیره؟
یه دوستی دارم نزدیک بیست و اندی سال هست که باهم
هستیم به قول مادرهامون سرمون از همدیگه جداست.از دبستان تا دانشگاه.تا ازدواج تا
بچه داری و تا به امروز با هم و برای همدیگه بودیم.وقتی مصاحبه قبول شدم اولین نفری
بود که بهش خبر دادم انتظار داشتم داد بکشه .خوشحال بشه و شادی کنه.احساس می کردم
آب سرد و یخی رو که روی سرش ریخته شده دارم از پس تلفن می بینم.به آرامی و با حالت
بدی گفت .می دونستم.همیشه می دونستم تو می رییییییییییییییییییییییییییییییییی.
بعد مدتها گذشت هر روز تلفن پشت تلفن .کی می رید؟چه
طوری می رید؟مگه چقدر پول دارید؟شوهرت می تونه بره؟از همون اول موافق بود ؟اونجا
چیکار می کنید؟پول خونه دارید؟درس چیکار می کنید ؟زبانتون مگه چقدر خوبه که موفق بشید؟
و هزاران سوال دیگه که با تمام وجود می تونستم بفهمم با چه منظوری می شه و اینکه
آخر هر سوالی مدام تکرار می کرد ناراحت نشی ها به خدا دوستانه و از روی خیر خواهی
و دلسوزی واستون نگرانم.
وقتی پروسمون عجیب و غیر قابل باور طولانی شد و من
ساده زنگ می زدم و درد دل می کردم با خوشحالی سعی می کرد منو اروم کنه که حالا اگه
هم رفتنتون نشد عیب نداره.همینجا بچه دار می شی و غیره ......
اونوقت ها هم می فهمیدم حالشو اما زود به خود
مهیب می زدم خجالت بکش تو چه دوست بدی هستی از روی منظور این حرفها رو بهت نمی
زنه.افسوس که من چقدر ساده بودم......................
دیگه توی هشت ماه به بعد هر روز زنگ می زد که چی
شده؟راستشو بگو نکنه کارت نشده به من نمی گی حالا می رفتید اونور هم همینطور بود
.اصلا صبر کنید تا ما هم باتون بیایم و هزاران نظر ضد و نقیص و نا دوستانه و از
روی عدم درک و اگاهی که همیشه نیشتری بود به قلبم.
تا عید امسال که دیوانه ام کرده بود از استنتاق
و سوالات درد اور .عید بهش گفتم که منصرف شدیم.با خوشحالی گفت بهتر.من خیلی وقت
بود می خواستم بهت بگم .می گفتم یه وقت فکر می گنی من بهت حسادت کردم.اونجا هیچ
خبری نیست.زندگیتو نابود می کردی همین جا بچه دار شو و بعد ها با هم می
ریم؟؟؟
در تمام این بیست و دو ماه این دوست عزیزم هر روز به
من زنگ زدم و منو ویران کرد و عوض دادن امید و آرامش ناراحتم کرد و افکار منو
پریشان ساخت .جالبه که در این چند سالی که ما زندگیمون رو نابود کردیم در انتظار و جوانیمون
رو حراج کردیم .درسشو خوند.سه تا خونه بزرگ و فوق العاده شیک خریدند .بهترین ویلا
در بهترین جای شمال .دو تا ماشین لوکس .بهترین خرجها و مهمانی ها و بهترین
تفریحات برای خودش و بچه اش .من همه رو دیدم و واقعا از صمیم قلب خوشحال شدم
وتبریک گفتم و همیاریشون کرده و در سختی های بسیار زندگی پیچیده اش پا به پا
همراهمش بودم وبهش امید دادم و مشاوره دادم.از گریه های نیمه شبانه اش بگیر تا بچه
داریش .تا درس خوندنش .تا مشگلات عاطفیش .همه جا از من نظر می گرفت حتی تا اسم
کافی شاپ شوهرش و اید ه های من واسه تبلیغات و پیشرفت کافی شاپ.
حالا می بینم هر وقت داغونه به من زنگ می زنه .گریه
می کنه.اروم می شه .مشاور ه می شه .راه حل پیدا می کنه شاید هم پیدا نکنه و می ره
.مدتها نیستش تا بفهمم سفری بوده و یا داره مبلمان ویلاشو عوض می کنه ویا از
این دست مسائل و دوباره وقتی غم داره و ناراحته من هستم .همیشه هستم.
نمی خوام تک تک ناراحتی های دوستامو که دارند جلوی
چشم و در پس پرد ه ذهنم رزه می رند اینجا بنویسم .حقایقی هستند که باید مدتها در
مورد ش حرف زد.توی این بیست و دو ماه انتظار با همه مشگلات و سختی ها و با همه
دردناک بودنش وقتی به عقب بر می گردم میبینم تمامی دوستان خوبم فقط آزارم دادند سوالات
بی جا و غرض ورزانه پرسیدن و ناراحتم کردند و باری بر دوشم گذاشتند.
همه اوشون با اطلاعات نادرست وغلط نگران و ناراحتم
کردند و تمامشون سعی کردند بهم نشون بدهند بیشتر از من که چندین ساله در گیر این
مساله هستم اطلاعات دارند و حالیشون هست .یه عده ای اشون سعی کردند نشون بدن
که رفتن کار خوبی نیست و نا امیدم کردند .یه عده ای با آه و حسرت عجیبی دردناک گفتند
خوش به حالت یه عده ای گفتند منم دوست دارم برم یه عده ای فقط موزیانه نگاهم
کردند و خلاصه واکنش ها متفاوت بود اما از جنس دوستانه نمی دونم؟؟؟
می ترسم .از همه می ترسم .از سایه خودم می ترسم .از
افکار و خیالات خودم نیز هم.می ترسم به دوستی بگم که کم آوردم .می ترسم که بگم هنوز منتظرم.می ترسم که بگم ناراحتم.می ترسم که بگم
دیگه سر کار نمی رم.می ترسم بگم که هنوز بلاتکلیفم .می ترسم که بگم درس نمی خونم
.می ترسم که بگم دیگه نمی تونم حتی یک کلمه زبان بخونم .می ترسم که حرف بزنم.می
ترسم که زندگی کنم.می ترسم که خودم باشم .می ترسم .می ترسم .می ترسم
یاد شعر شک می کنم خانم گوگوش افتادم .مصداق کامل حال
منه.
دیگه هیچ کس نیست .کسی که راحت سرت رو روی شو نه هاش
بگذاری و اروم اروم گریه کنی .اروم اروم درد دل کنی و اون حرفاتو بشنوه و بهت
دلداری بده.بهت بگه من باهاتم. من درکت می کنم .من می فهممت .کسی که بهت بگه دیگه
داره تموم می شه .تو می تونی .تو بهترینی .تو موفق می شی .کسی که بهت بگه من مطمئنم
که به همه خواسته ات می رسی .کسی که بهت بگه من واست دعا می کنم .من نگرانتم.
کسی که بهت بگه پا شو لباساتو تنت کن تا با هم بریم
بیرون .بریم انقلاب.بریم کنار رودخونه بشینیم و بعدش هم یه پیتزا توی پیتزا خلیج
بخوریم و تا ته دنیا رو با هم رویا بافی کنیم .قصه بگیم و خنده رو هزاران
هزار تکه کنیم.
دیگه هیچ کس نیست.هیچ کس .
و من چقدر تنهام و تنهام و تنهام.
